Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010





















Καλά Χριστούγεννα σε όλους εσάς που αν και δε σας γνωρίζω προσωπικά είστε κομμάτια της ζωής μου.


Ένα τεράστιο χαμόγελο και ένα ειλικρινές φιλί στους αγαπημένους μου:




Μargo  ~ Τalisker ReD ~ Maximus ~ Liquid Days ~ Τσαλαπετεινός ~ Μικρό Καταφύγιο στην Εξοχή ~ Daily Athens ~ and33 ~ Spy ~ Thethreewishes ~ Κανάλι Έκφρασης ~ Radio Marconi ~ fmotis ~ EpiLexei ~ Masterpcm ~ 10Lexeis ~ thalassa ~ Μαύρος Γάτος ~ your painted smile ~ always the sea ~ cpt Dimitris ~ ο πλοηγός του απείρου ~ Φαραώνα ~ Αnna Silia ~ NikolasK ~ Λιθοξόα ~ baςντικσιον ~ η ζωή είναι ενίοτε... ~ οh mermy blue ~ με το φεγγάρι αγκαλία ~ Koulpa  ~you can checkout any time you like ~ ο βλάκας ~


(το πουλόβερ απ' ότι μου είπε η Lady Jane είναι σε χρώμα πράσινο. Άρεσε περισσότερο στη γαλοπούλα έτσι :))











.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2010

-contents-




























Περιεχόμενα του μυαλού μου:












... οικονομία όπου και να κοιτάξω 
την αντικρύζω στα πρόσωπα όλων



...σε ανακουφίζουν οι βραδινές βόλτες με αυτοκίνητο
σε μια μεσαία πόλη αρχές του χειμώνα
(έως και να τελειώσει η αγαπημένη σου playlist)




...θέλω να ακουμπήσω το πρόσωπό του 
με το δικό μου πρόσωπο, απαλά






... είναι δυσκολότερο να γράφεις -γκρι-
    (το μαύρο είναι εύκολο)





... μέτρησα μέρες που κράτησαν χρόνια και 
   μετά εξαφανίστηκαν από τη μνήμη
   (data compiled in diagrams)






... νερό στο λαπ-τοπ μου
   (ποτέ ξανά)






 ... ον-άις στρέιτ και με ζέστανε 
     έως και την κοιλιά μου κάτω.
     Παράδεισος μετά να βγαίνεις έξω 
     και να κάνει κρύο






... άκουσα στο τραπέζι δίπλα να λένε ότι 
   -ο κόσμος είναι γεμάτος σκατά...-
    άκουσα να του απαντάνε
    - κι εσύ ποτέ μη σταματάς να παίζεις φυσαρμόνικα...-







...




... λες μες τον χειμώνα, να καταφέρω να βάλω χιόνι 
    στον καφέ μου το πρωί 
   και να πιστέψω στον Άι Βασίλη πάλι...?











Ατάκτως Ειρημένα























Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2010

Aπονεύρωση...

 .
.
.
.
.
.
.
.
.
..
.
.
..










... όχι δική μου αλλά Εθνική και μάλιστα από κάποιους που προσπαθούν να μας απονεύρωσουν για να πονέσουμε λιγότερο όταν χάσουμε το δόντι μας...


... κι όχι δεν το είπα εγώ αλλά η μία και μοναδική Μαλβίνα σε μια από τις εκπομπές στο Σκάι εν έτη 11/1996...


Δεν ξέρω τελικά αν η απονεύρωση πονάει περισσότερο ή το ότι οι χαρισματικοί ανθρωποι έχουν εκλείψη πλέον απ αυτήν εδώ τη χώρα...