η νύχτα
Πριν από 1 ημέρα
Τετάρτη 30 Μαρτίου 2011
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"το 430πχ μια μολυσματική ασθένεια αποδεκατίζει τον πληθυσμό της Αθήνας. Θύμα της και ο ίδιος ο Περικλής (429πχ) . Οι Αθηναίοι χάνουν το ηθικό τους. Ισάξιος διάδοχος του Περικλή δεν υπάρχει. Στην πολιτική κυριαρχούν πλέον οι δημαγωγοί "
"Όμως στην πραγματικότητα ολόκληρη η Ελλάδα εξέρχεται βαθύτατα τραυματισμένη.Πόλεις έχουν ερημωθεί, η ύπαιθρος έχει εγκαταλειφθεί. οι ηθικές αξίες έχουν καταρρεύσει, οι κοινωνικές δομές έχουν ανατραπεί, η θρησκευτική πίστη έχει αντικατασταθεί από την αμφισβήτηση"
-Αποσπάσματα από το 6ο κεφάλαιο της Ιστορίας της Α' γυμνασίου-
Δε γνωρίζω πλέον αν λέξεις όπως: προδοσία, σκοπιμότητα, επιβουλή, ιδιοτέλεια, κομματοκρατία, πελατειακό σύστημα,εξάρτηση, αναξιοκρατία,κοινωνική αδικία δυσλειτουργία,φαυλότητα,ανασφάλεια, ανημπόρια, αδιέξοδο, έχουν καμιά σημασία πλέον, ακόμα κι αν τα προβλήματα αυτά εξεταζόντουσαν σε in-vitrο συνθήκες.
Το μόνο που κατάλαβα με το σημερινό μάθημα της Ιστορίας είναι ότι μετά τον θάνατο του Περικλή το 429πχ και το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, στην πολιτική σκηνή της Αθήνας κυριάρχησαν οι δημαγωγοί και ως έστι και λέγειν έχει παραμείνει η κατάσταση ίδια εώς και τώρα.
Είμαι κουρασμένη και απογοητευμένη πολύ που καταλαβαίνω ότι το φως στο τούνελ ίσως και να το δούν τα εγγόνια μου. Σίγουρα όχι εγώ, ούτε και το παιδί μου.
Είμαι κουρασμένη και απογοητευμένη που μιά πολύ καλή μου φίλη σήμερα που μιλήσαμε, μου είπε ότι περνάει πολύ δύσκολα οικονομικά εκείνη και η οικογενειά της και ίσως και να χάσουν το σπίτι τους.
Είμαι κουρασμένη και απογοητευμένη που κανείς δεν τιμωρείται για το παραμικρό.
Είμαι κουρασμένη και απογοητευμένη που η κόρη μου λέει με εκείνο το πλατύ και υπέροχο χαμόγελο της ότι όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει σκηνοθέτης και πες τε μου σας παρακαλώ ΤΙ ΝΑ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΉΣΩ? ΘΑ ΠΕΙΝΆΣΕΙς ΜΕ ΑΥΤΌ? ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙς ΕΚΤΟΣ ΤΗς ΠΑΤΡΙΔΑς ΣΟΥ ΣΤΟ ΤΕΛΟς ΑΝ ΘΕΛΕΙς ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙς? ΤΙ?
Είμαι κουρασμένη και απογοητευμένη που πετσοκόψανε τη σύνταξη του πατέρα μου και τώρα στα γεράματα είναι τόσο προβληματισμένος. Εκείνος που πάντα ήταν μπαρκαρισμένος και ποτέ μου δεν έκανα μαζί του, ούτε διακοπές, ούτε Χριστούγεννα, ούτε Πάσχα, σαν παιδί.Μα πάντα τον περίμενα να έρθει και ήμουν περήφανη που είχα πατέρα καπετάνιο και τώρα τι?
Είμαι κουρασμένη και απογοητευμένη τόσο με όλην αυτήν την κατρακύλα γύρω μου που ακόμα και η λέξη "ευγνωμοσύνη" μου φαντάζει ειρωνική.
Τα πεπραγμένα σημαινόμενα άραγε επαναλαμβάνονται?
Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011
Μου έχει λείψει το γράψιμο. πολύ. θα μπορούσα να γράψω για τη δουλειά πχ. αλλά τις λίγες ώρες που δε δουλεύω δε θέλω να ασχολούμαι καθόλου με αυτό το θέμα. με χαλάει. θα μπορούσα να γράψω για τον καιρό πχ. αλλά μπα μουντό το όλο σκηνικό μου φέρνει. θα πλήξω-πλήξετε. θα μπορούσα να αναφερθώ για τα τεκταινόμενα και αυτήν την αέναη ελεύθερη πτώση που βρισκόμαστε πχ. αλλά δε θέλω να χαλάσω την έκπληξη της προσγείωσης. μου αρέσει δε να προσμένω δύο πράγματα . το ένα είναι η προσγείωση. το άλλο θα μου αποκαλυφθεί μετά την προσγείωση. είμαι σίγουρη γι αυτό. α! θα μπορούσα να αναφέρω πόσο απολαμβάνω να ξεκινάω προτάσεις και παραγράφους με τη λέξη "εγώ" και που στο τέλος καταλήγω να τις επεξεργάζομαι και να τις σβήνω και στη θέση τους να βάζω "παράξενες" λέξεις που δεν κολλάνε μεταξύ τους. αλλά δε θέλω να με περάσετε εσείς οι περαστικοί ότι εγώ είμαι κακομαθημένο ψώνιο. θα μπορούσα να αναφέρω τη Βιολογία της α' γυμνασίου της "Λάρας" πχ. αλλά δε θα το κάνω απόψε. μου έπεσε βαρύ το διαγώνισμα που έχει αύριο στις δύο ενότητες αυτού του βιβλίου. τελικά οι αυτότροφοι οργανισμοί λέγονται και παραγωγοί. όπως και οι ετερότροφοι οργανισμοί. καταναλωτές (οι αποικοδομητές ακόμα δεν κατάλαβα τι είναι. η Λάρα μου είπε πως ναι τα κατάλαβε). κοίτα τι μαθαίνεις στις 11 το βράδυ. απίστευτο. αυτό, από την άλλη, που όσοι συνεχίζετε να διαβάζετε. δεν είναι το χιούμορ μου τώρα. είναι μια ακατάσχετη κουρασμένη φλυαρία. για να βλέπω το χώρο της λευκής ανάρτησης να γεμίζει με σκέψεις μου έστω και τόσο λοβοτομημένες από κούραση και γεμάτες από τα σημεία των καιρών. αλλά άσχετο τελείως. έχω επιθυμήσει να δω μια καλή ταινία με φαντάσματα. κανείς όμως άλλος δε θέλει. κρίμα θα ταίριαζε πάραυτα με pizza Zeas και μπόλικη λάιτ (διαφήμιση δεν της κάνω). θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα γιατί μου έχει λείψει το γράψιμο. εσείς. τα πάντα εδώ μέσα. αλλά πχ. νυστάζω ήδη πολύ. αύριο εγερτήριο από τις 06:30 και επιστροφή στο σπίτι μετά τις 20:0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000.πχ.
Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2010
εορτάζοντας την κίνηση του χρόνου
είναι το τελευταίο πράγμα
που θέλω να κάνω φέτος
περισσότερο απ΄οτιδήποτε
αγαπώ τα πρωινά
που ήταν χθες
που ήταν χθές.
καλή συνέχεια
σε όλους μας
(Ingrid Olava
με το "Only just begun")
Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010
H γαλοπούλα, το πουλόβερ & aka a Merry Christmas to all :)
6 σχόλια Αναρτήθηκε από "Ground Control to Major Tom" στις Τρίτη, Δεκεμβρίου 21, 2010
Καλά Χριστούγεννα σε όλους εσάς που αν και δε σας γνωρίζω προσωπικά είστε κομμάτια της ζωής μου.
Ένα τεράστιο χαμόγελο και ένα ειλικρινές φιλί στους αγαπημένους μου:
Μargo ~ Τalisker ReD ~ Maximus ~ Liquid Days ~ Τσαλαπετεινός ~ Μικρό Καταφύγιο στην Εξοχή ~ Daily Athens ~ and33 ~ Spy ~ Thethreewishes ~ Κανάλι Έκφρασης ~ Radio Marconi ~ fmotis ~ EpiLexei ~ Masterpcm ~ 10Lexeis ~ thalassa ~ Μαύρος Γάτος ~ your painted smile ~ always the sea ~ cpt Dimitris ~ ο πλοηγός του απείρου ~ Φαραώνα ~ Αnna Silia ~ NikolasK ~ Λιθοξόα ~ baςντικσιον ~ η ζωή είναι ενίοτε... ~ οh mermy blue ~ με το φεγγάρι αγκαλία ~ Koulpa ~you can checkout any time you like ~ ο βλάκας ~
(το πουλόβερ απ' ότι μου είπε η Lady Jane είναι σε χρώμα πράσινο. Άρεσε περισσότερο στη γαλοπούλα έτσι :))
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2010
.
.
.
.
.
.
.
.
.
..
.
.
..
... όχι δική μου αλλά Εθνική και μάλιστα από κάποιους που προσπαθούν να μας απονεύρωσουν για να πονέσουμε λιγότερο όταν χάσουμε το δόντι μας...
... κι όχι δεν το είπα εγώ αλλά η μία και μοναδική Μαλβίνα σε μια από τις εκπομπές στο Σκάι εν έτη 11/1996...
Δεν ξέρω τελικά αν η απονεύρωση πονάει περισσότερο ή το ότι οι χαρισματικοί ανθρωποι έχουν εκλείψη πλέον απ αυτήν εδώ τη χώρα...
Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου 2010
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
(...ήθελα να βάλω και λέξεις αλλά θα χάλαγε η εικόνα...)
(Mουσική:
Νicole Simone και Teach me) '
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
Παρασκευή 27 Αυγούστου 2010
.
.
.
.
.
.
.
.
Καλοκαίρι "αντιασφυξιογόνα μάσκα" ήταν αυτό και πολύ χαίρομαι που το τοποθετώ σε παρελθοντικό χρόνο.
Ίσως και να φταίει κι ο Αγγέλακας με το "σιγά μην κλάψω"¨που άκουσα πριν λίγο να παίζει από διπλανό μπαλκόνι .
Είχε πλάκα ο τύπος πάντως όποιος κι αν ήταν αυτός. Με το που με άκουσε να το σιγομουρμουρίζω δυνάμωσε κι άλλο την ένταση.
Δεν ξέρω με σιγουριά τι ωφελεί που κάθομαι και γράφω αυτές τις αράδες τώρα.
Μέχρι και πρότινος (καλύτερα να αναφέρω μέχρι και πριν ξεκινήσει η "Πτώση της Νεότερης Ελλάδας") έγραφα ακόμα και πάνω στα κίτρινα ποστ-ιτ του γραφείου μου.
Μια τσάντα εσωτερικά γεμάτη κολλημένα ποστ-ιτ.
Κάποια με μολύβι γραμμένες οι σκέψεις πάνω που μετά από καμιά βδομάδα ξεχασμένα στα ενδότερα, το μολύβι ξεθώριαζε και γίνονταν αόρατο και απλά τα πέταγα.
Κάποια άλλα ήσαν πιο τυχερά που ακόμα κι αν ξεχνιόντουσαν βδομάδες,όταν τα ανακάλυπτα οι σκέψεις μου απλά είχαν μεταναστεύσει σε άλλες πολιτείες και το μελάνι αρχηγός να παραμένει πιστό και καθαρογραμμένο στα φυλλαράκια πάνω.
Εκείνα τα άφηνα να αναπαυθούν εν ειρήνη στον επίγειο παράδεισο μιας φορδαρισμένης τσάντας.
Από τότε όμως έως κι αυτήν τη στιγμή ο χείμαρρος που τρέχει ανάμεσα σε αυτές τις δύο εποχές έχει κάνει το χάσμα αγεφύρωτο
Όσο κι αν προσπαθώ να διασκεδάσω τις εντυπώσεις λέγοντας ότι όσο λιγότερες επιλογές έχεις, τόσο πιο επιλεκτικός γίνεσαι το μόνο που αντικρύ ζω μπροστά μου για τα επόμενα τουλάχιστον 10 χρόνια είναι όχι ζωή αλλά επιβίωση και μια χώρα ρημαγμένη να αποτελεί το μέλλον των παιδιών μας,
Είμαι πολύ θυμωμένη με όλα αυτά που συμβαίνουν και ειλικρινά έχω ξεκινήσει να σκέφτομαι ότι μια άλλη χώρα, που μπορεί να υπάρχουν και να ζουν αγαπημένα πρόσωπα και συγγενείς εκεί, να αποτελεί μια δεύτερη αρχή σε ένα γόνιμο και ασφαλή περιβάλλον.
Ίδωμεν...
Καλό βράδυ
.
.
.
.
.
.
.
.
.........
.
.
.
Σάββατο 24 Ιουλίου 2010
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"Περίμενε και περίμενε πολύ καιρό τώρα
Και περίμενε τόσο καιρό που πλέον τα ρούχα δεν του έκαναν πια και κρεμόντουσαν σαν παράταιρα πουκάμισα πάνω σε κρεμάστρα.
Η ολοφάνερη οσμή της παρακμής κρύβονταν βαθιά στη ζέστη μέσα όσο κι αν προσπαθούσε η φωνή του να κουρελιάσει τον σκοπό που σφύριζε..."
Aυτό το κείμενο βγήκε σαν αυτόματη γραφή σήμερα στο γραφείο περιμένοντας να περάσει η ώρα για να φύγω.
Γράφοντας το τώρα διαπιστώνω ότι, όχι άδικα, το παρατσούκλι που του έχω δώσει (του γραφείου), είναι γαλέρα.
Αισθάνομαι άσχημα που ενώ σας διαβάζω δεν σχολιάζω τις αναρτήσεις σας αλλά τον τελευταίο μήνα πέρα των -χ- ωρών που κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή της δουλειάς οποιαδήποτε επαφή με τη φρικτή, φωτεινή οθόνη του μου προκαλεί αλλεργικό και σοκ θερμοπληξίας μαζί.
Στο τέλος της ερχόμενης βδομάδας ξεκινάει και η άδειά μου κιόλας κι έχω σκοπό αυτόν το τύπο που αναφέρω στο κειμενάκι μου παραπάνω να τον κάνω να βάλει τα "μπανιερά" του, να βγάλει το σκασμό και να πέσει κατευθείαν στη θάλασσα με το κεφάλι μπας και γλιτώσω από δαύτον...
Τα λέμε πάλι από Σεπτέμβρη μεριά.
A! και μου αρέσει πολύ αυτός ο μήνας του "Ινδιάνικου Καλοκαιριού" όχι μόνο γιατί με αρχηγό εκείνον ξεκινάει επισήμως και το Φθινόπωρο αλλά και επειδή η "Λάρα" μου θα πάει στην Πρώτη Γυμνασίου!!!Εκείνη φοβάται κι εγώ της χαμογελώ και της απαντώ ότι "εσύ δε φοβήθηκες που ήσουν κούτσικη στην Πρώτη Δημοτικού και θα φοβηθείς τώρα"?
- "Δεν καταλάβαινα όμως τότε βρε μάμμυ τι με περίμενε..." (!!!)
(άντε να απαντήσεις όμως μετά από τέτοια δήλωση)
Έχω σκοπό αυτές τις διακοπές να τις περάσω ΧΩΡΊΣ ΠΡΟ ΓΡΑΜΜΑ.
Απλά πράγματα δηλαδή. Εγώ και όλος ο ελεύθερος χρόνος του κόσμου ΜΑΖΊ!!!
Έχω την εντύπωση ότι θα ναι έρωτας at first site και για τους δύο μας και δεν αποκλείεται να με εφοδιάσει για το χειμώνα με όμορφες αναμνήσεις.
Αυτά από μένα προς το παρόν.
Καλό καλοκαίρι εύχομαι σε όλους σας κι αν συναντήσετε το μίζερο ανθρωπάκι που περιγράφω πάνω-πάνω ...
Παρακαλείσθε όπως να το ρίξετε μετά των ρούχων του στη θάλασσα:)))
.
.
.
.
.
.
.
Τρίτη 29 Ιουνίου 2010
"Θα ‘θελα τόσο πολύ να σ' εντυπωσιάσω. Η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη. Σα μια μπόρα. Ούτε που πρόλαβα ν' αρχίσω. Ούτε που πρόλαβα να σου πω τη μοναδική μου ιδιότητα. Είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο σκληρό κι άγριο πράμα του κόσμου. Στιγμές. Όταν έχω αυτό τον ξαφνικό πόθο να πετάξω και δεν έχω πού να πετάξω, κρύβομαι στη συλλογή μου, γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές, τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές, σιωπές, χωρισμούς, λόγια, λόγια, λόγια...Έτσι κι αλλιώς τα πράματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά. Η ζωή ξέρει. Κι εγώ την εμπιστεύομαι.
Είμαι απ' αυτούς που πάντα κάπνιζαν φτηνά τσιγάρα."
Για φαντάσου... Με έτρωγαν τα χέρια μου εδώ και μέρες να γράψω κάθε σκέψη που μου περνούσε απαρατήρητη έως το τέλος της ημέρας και κατέληξα να μεταθέσω ακόμα μια αλήθεια μου σ' αυτό το μικρό κομμάτι από την ταινία "Φτηνά Τσιγάρα" του Χαραλαμπίδη.
Έπεσα τυχαία πάνω του και οι λέξεις του με δάγκωσαν για τα καλά.
Το καλοκαίρι είναι σκληρή εποχή τελικά με μία παράξενη νευρικότητα να παίζει παντού και ειδικά φέτος μου φαντάζει ανεξάντλητα ανολοκλήρωτο και ανοιχτό σε οποιαδήποτε κατάληξη και μετάλλαξη ... όποια κι αν είναι αυτή....
Άλλα ήθελα να γράψω όμως...
Άλλα...
Θα θελα να κάπνιζα κι εγώ "φτηνά τσιγάρα" και η "ζωή" να ξερε κι εγώ να την εμπιστευόμουν όπως όταν ήμουν μικρή γεμάτη αγένεια για το μέλλον, μόνο τις μέρες ζούσα, που έμοιαζαν λες και ήταν πάντοτε έτοιμες για εκδρομή, χαμόγελα γεμάτες.
Άλλα ήθελα να γράψω όμως...
Ότι κουράστηκα με όλα αυτά τα προβλήματα και την αβεβαιότητα που συμβαίνει γύρω μου και θα θελα να με ρώταγαν, " τι γίνεται εδώ; βράχηκες, δεν κρυώνεις;" και εγώ να μπορούσα να απαντήσω "είναι ζεστή η θάλασσα και μ' αγαπάει..δεν το βλέπεις; αγάπη το λένε αυτό"
Άλλα ήθελα να γράψω όμως...
Και μετά νοσταλγία θα γέμιζα...
Κι έχω χρόνια πολλά νοσταλγία να νιώσω...
"είμαι απ' αυτούς που προσπαθούσαν πάντα το τσιγάρο να κόψουν"
-
-
-
-
-
-
"Ακούγονται οι Σουηδοί Sambassadeur
με το Albatross"
<br/><br/><br/><br/><br/>
Τρίτη 8 Ιουνίου 2010
"Summer time blues"
13 σχόλια Αναρτήθηκε από "Ground Control to Major Tom" στις Τρίτη, Ιουνίου 08, 2010Όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν αγαπούσα πολύ το καλοκαίρι. Με ενοχλούσε αυτή η κατάλυση της συγκρότησης που το συνόδευε, η έλλειψη συγκέντρωσης και αυτή η υστερική αναζήτηση της διασκέδασης όπως προβάλλονταν και επιβάλλονταν με οποιοδήποτε τρόπο.
Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που η πολιτική της σύγχυσης κινείται αντίθετα και κόντρα σε οτιδήποτε είχε θεσπίσει για εμάς η εποχή αυτή και ακόμα περισσότερο που όλη αυτή η ιστορία με έκανε να αντιληφθώ τελικά ότι όταν χάσεις κάτι καταλαβαίνεις ακριβώς την επόμενη στιγμή την αξία του.
Η πολιτική της σύγχυσης κινείται όχι μόνο ενάντια του θέρους αλλά και μας αποκαλύπτει την αδυναμία της για συνωμοσίες, δρομολογημένα και ειλημμένα "τέλος σεζόν" για όλους μας και αυτό το αγκαθωτό στεφάνι από σκέψεις που τρυπάει τα μηνίγγια όσων ξεχάσουν και χαμογελάσουν κατά λάθος.
Θέλω να δω ξανά μπρούμυτα εκείνο το λευκό προβατάκι να βόσκει στα μπλε μου σεντόνια και να μετράω τις μέρες ανάποδα μέχρι να παραδοθώ σε εκείνο το παιδικό πλάνεμα της κατάρρευσης κάθε αναφοράς στο πριν, τη στιγμή ακριβώς που οι διακοπές ξεκινούν.
Φευ...
Το προβατάκι υποβιβάστηκε στην τρίτη εθνική και έκτοτε ζωγραφίζετε άτσαλα σε φθηνές κόλλες χαρτί και από ότι έμαθα τα μπλε σεντόνια με τον καιρό, έγιναν γαλάζια και κόπηκαν λωρίδες για σημαίες για να μην πάνε κι αυτά χαμένα .
Ανακύκλωση σε καιρούς χαλεπούς λοιπόν και τώρα είναι που αντιλαμβάνεσαι ότι ούτε τρόπος υπάρχει για να ξεφύγεις από το αξεδιάλυτο της φενάκη και της ψεύτικης ρητορικής αλλά και ότι είναι επιβεβλημένο να δοθεί μια λύση σε όλο αυτό το θέατρο του απόλυτα παράλογου και ανέλπιδου μέλλον μας, που όποια γενεά κι αν διαβεί το κατώφλι του θα χαθεί ανεπιστρεπτί.
Δεν μου άρεσε το χύμα του καλοκαιριού λοιπόν και οι άντρες με τα ριγέ πουκάμισα μέσα σε αυτοκίνητα που αγκομαχούσαν χιλιάδες ντεσιμπέλ στο διάβα τους...
Μα τι βλάξ που είμαι...
Σάββατο 22 Μαΐου 2010
Tι άλλο να ζητήσει κανείς
Όλες οι αλήθειες αλλάζουν τη στιγμή που τις παρατηρείς
μια πρόχειρη απάντηση
οι παλιές απαντήσεις πάσχουν από γεροντική άνοια και οι νέες βυζαίνουν το δακτυλό τους ακόμα
όταν μια μετέωρη κατάσταση εμποδίζει το ευδιάκριτο, το αποτέλεσμα είναι απόρροια του αίτιου και αιτιατού ή απλά της ανώμαλης προσγείωσης?
μια βαθειά υπόκλιση στην αποτελεσματικότητα
θλιμμένος είναι ο άνθρωπος που ζητάει μια ιστορία και δε μπορεί να σκεφτεί καμία
όταν κοίταξα ψηλά, είδα τη σκιά ενός κόσμου που πρόκειται να έρθει κι ενός κόσμου που
είναι έτοιμος να φύγει
τίποτα δεν τελειώνει στ' αλήθεια, δεν εκκινεί εκ του μηδενός
η ομορφιά και το τραγικό είναι ότι εμείς ακόμα δεν το ξέρουμε
ανασυγκρότηση αλλαγών
(λέω να κόψω το τσιγάρο)
Δευτέρα 10 Μαΐου 2010
Αναρτήθηκε από
"Ground Control to Major Tom"
στις
Δευτέρα, Μαΐου 10, 2010
Μετά απο μια βαριά και ασήκωτη εβδομάδα το Σαββάτο βράδυ οι φίλοι μου το έριξαν στη μουσική σαν ένα αντίβαρο έστω και μιας νύχτας μόνο.
Είναι αλήθεια ότι δεν είχα απολύτως καμία διάθεση για χαρές και πανηγύρια, αλλά όταν ξεκίνησαν να παίζουν Κραουνάκη και Διονύση και μετά Γερμανό και Κηλαιδόνη και στο τέλος ότι ζήταγε η παρέα, αισθάνθηκα να γεμίζω απο Ελλάδα, εκείνην που ποτέ δεν με έχει πληγώσει.
Σας τους παραθέτω έτσι όπως έπαιζαν προχθές με τα τι-σερτς τα μαύρα....
Τετάρτη 5 Μαΐου 2010
"No one ever told me that grief felt so like fear...."
Αναρτήθηκε από "Ground Control to Major Tom" στις Τετάρτη, Μαΐου 05, 2010Κυριακή 2 Μαΐου 2010
Μόλις τώρα διάβασα ότι το Δευτεριάτικο εξώφυλλο του Γερμανικού περιοδικού "Focus" θα είναι αυτό:
Και το μοναδικό πράγμα που με έκανε να χαμογελάσω είναι ότι ΠΛΕΟΝ κατάλαβα τη σημασία του ρόλου του Πάστορα - Burghart Klauβner (υποκρισία, κήρυγμα, τιμωρία, εξευτελισμός, παραδειγματισμός, δια μέσου μιας λευκής κορδέλας), στην ταινία του
ΥΓ.Ευελπιστώ απλά να είναι ψευδής
η είδηση όσο και η εν λόγω φωτογραφία...
-Aκούγεται η Βuika Concha.
Μια καταπληκτική φωνή απο τηνPalma de Mallorca,
απο γονείς προερχόμενους από το Equatorial Guinea
και μεγαλωμένη "among gypsy people"...
Nομίζω ότι η μουσική αυτή πάει γάντι με το ως άνω θέμα...-
λ
Παρασκευή 9 Απριλίου 2010
-Aπαραιτήτως το ανθρώπινο σώμα αναπλάθει τον εαυτό του κάθε έξι μήνες.
Σχεδόν κάθε κύτταρο του σώματος και των μαλλιών μας πεθαίνει και τη θέση τους καταλαμβάνουν καινουργιά νεογνά κύτταρα.
Δεν είμαστε τώρα αυτοί που νομίζαμε μια βδομάδα πρίν...
Για κάποιο διάστημα η Mείτζορ Τομ κατεβάζει τα ρολλά στο ιστιολογιό της.
Ελπίζει να σας συναντήσει πάλι όλους με τα καινούργια "κύτταρα" που θα έχει αναπλάσει...
Να μου είστε όλοι καλά-
"Here am I floating
round my tin can
Far above the Moon
Planet Earth is blue
And there's nothing I can do..."
Can you hear me, Major Tom...?
Subscribe to:
Αναρτήσεις (Atom)
