.

Μάστερπσμ χρωστάτε κι εσείς μπύρες με αυτό το παιγνίδι κι όχι μόνο ο Οδοιπόρος σε σας...

 Μαζί με τις ευχές, ο αμετανόητα εργένης κολλητός μου, μου έκανε και μια συμβουλή δώρο όσο μιλάγαμε στο τηλέφωνο πριν λίγο:


- Πρίν ποστάρεις την psycho-gothic ιστορία που έχεις γράψει για τα γενέθλιά σου σήμερα να θυμάσαι ότι ποτέ δεν πίνουμε όσο σιδερώνουμε...

- Έλα ρε μη μου πείς...?!


-Μα καλά τι στο διάλα! Θα ανεβάσεις τέτοιο κείμενο στο μπλοκ σου? Πας καλά χρονιάρα μέρα που είναι?


- Με δουλεύεις τώρα? Μου λες ότι "σιδέρωσες" κατά λάθος το πρόσωπό σου ενώ σιδέρωνες, με κάνεις και ανησυχώ πολύ και εσύ ενίστασαι για  το κείμενο που σου διάβασα?

- Πες μου παιδί μου αν είσαι εντάξει τώρα??? Έχεις καεί πολύ?

-Μπα...απλά δε θα μπορεί άνθρωπος να με φιλήσει για πολύ καιρό μετά...


-Καλά που δεν σε φιλάνε  στο πρόσωπο μόνο ...


- Ευτυχώς δε λές... Και επειδή πονάω αρκετά και δε μπορώ να μιλήσω άλλο να μου υποσχεθείς ότι δε θα ανεβάσεις αυτό το πράγμα. Ναι...?




Γνωρίζοντάς τον καλά όσο κι εγώ, αναμφίβολα αυτή η συμβουλή "dont drink and iron" είναι από προσωπική του εμπειρία.


Και επειδή τον αγαπάω πολύ εδώ και δεκαετίες και επειδή με έκανε και γέλασα απόψε όσο δεν έχω γελάσει χρόνια τώρα...



























 

/ Skippers-Μαρίνα Αλίμου = αυτός ο παράδεισος δε μου δίνει ποτέ ημικρανία.

/ Corona-Φέτα λεμόνι on the side = Fabulous coercion act
(η μετάφραση δε μου βγαίνει τώρα).

/ Μπότες ταμπά 9cm- γόνατο = όλοι έχουμε καλές προθέσεις αλλά εύπιστοι στην αντοχή της ορθοστασίας.

/ Τhe Heavy - How You Like me Now? = η πιο soul-funky, vintage μπάντα της χρονιάς.
Strangers meet each other by instinct.

/Food for thought = My morning Banshee forewarn me for the Monday morning coming.
(η μετάφραση δε μου βγαίνει ούτε αυτή τη φορά)

-Μajor Tom: " Δεν πρόκειται να ξανακάνω τσιγάρο"

- Τσιγάρα: "Οοοο... και όμως θα κάνεις πάλι!"

- Μajor Tom: ..." όχι"...

- Τσιγ.: "είμαστε πανέμορφες γόπες και δε μπορείς αλλιώς!"

- Μajor Tom: "Δεν είστε! Είστε διαβολικοί μπάσταρδοι που ήρθατε να καταστρέψετε το λαιμό μου, τα πνευμόνια μου και να εξανεμίσετε τη νοημοσύνη μου!"

- Τσιγ.: ... " και τι θα κάνεις χωρίς εμάς εκείνες τις μικρές ήσυχες ώρες της νύχτας που όλος ο κόσμος έρχεται και κάθεται στην άκρη του μυαλού σου? Ε? ξεροκέφαλη χαζή ε?"...

- Μajor Tom: " Θα κάθομαι, θα σκέφτομαι και θα μασώ τα χείλη μου με αναστεναγμό. Αυτά θα κάνω και όχι εσάς¨..."

Εκεινή τη στιγμή η major Tom γίνεται ανήσυχη και προσπαθεί να βολέψει στην καρέκλα τα οπισθιά της

- Μajor Tom: "Είμαι δυνατότερη από εσάς, καταραμένα κομμάτια από φύλλα και χημικά σκευάσματα του εξ'αποδού@@@".

- Τσιγ.: "Αλλά μη ξεχνάς ότι εσύ,μας αγαπάς παθολογικά εμάς... Όταν μας φτιάχνεις μέσα στα μικρα ζεστά σου χέρια μας αγαπάς (κάνω στριφτά τώρα τελευταία), λατρεύεις το γλυκό μας άρωμα και την ικανοποίηση που σου δίνουμε όταν βγαίνουμε απο τα δάκτυλά σου ίσια και ευθυτενεί σαν στρατιωτάκια έτοιμα να τα κάψεις στα καψόνι α... Έτσι δεν είναι...?"

- Μajor Tom: "Είπα όχι! @@@ Όλα αυτά είναι αρλούμπες και ευσεβείς πόθοι!@ Δεν είμαι τόσο ηλίθια εξαρτημένη, από το απλά να σας έχω ανάμεσα στα δάκτυλά μου και να σας στρίβω@"

- Τσιγ.: "Απλά μας αγαπάς! Παραδέξουτο τώρα και μη γίνεσαι γραφική με τις ανεδαφικές σου αρνήσεις για δείς κατάματα την παραδομένενη σου πραγματικότητα. Σε κάνουμε να φαίνεσαι μποέμικη και καλλιτεχνική φυσιογνωμία... σε κάνουμε να φαντάζεσαι τον εαυτό σου σαν έναν επαγγελματία στοχαστή και εκκολαπτόμενο συγγραφέα που φτιάχνει τα όνειρά του σε λέξεις... εμείς τις προσκαλούμε αυτές τις λέξεις να έρθουν σε σένα... εμείς είμαστε οι μεταφορείς της μούσας σου... Παραδέξου το για μια πρώτη φορά... Δε μπορείς χωρίς εμάς..."

- Μajor Tom: "ΌΧΙ! Κάνετε λάθος@ Το μυαλό είναι δικό μου και μπορώ να γράφω χωρίς εσάς ανάμεσα στη γλώσσα μου και αν θέλετε να ξέρετε η δική μου μούσα ιππεύει πάνω σε μία μηχανή, φορώντας κλασσικά Rayban και είναι πάντα ακριβής στην ώρα της όποτε την καλέσω@@@".

- Τσιγ.: " κααάνεις λααάθοοος! η μούσα σου πλέον, είναι μια γκριζομάλλα, απροσδιορίστου ηλικίας που σέρνει τα βήματά της σε ένα σκονισμένο μαγαζί έχοντας στα χείλη μισόσβηστη μια ΓοοόΠΑαα να κρέμεται! Αυτή είναι η μούσα σου, ξεροκέφαλη γυναίκα!"

- Μajor Tom: "... ίσως... αλλά μόνο μερικές φορές... Εντάξει τώρα...?"

- Τσιγ.: "όπως τότε που έγραφες όλα τα καλά σου πράγματα?"

- Μajor Tom: "'Όοοοοχιιιιιι@!"

- Τσιγ.: " Μουχαχαχαχαχαχαχαχαχαχά!"



Εκείνη τη στιγμή η Μέιτζορ Τομ τεντώθηκε να πιάσει τον υγρό και μαλακό, όλντ χόλμπορν καπνό της και με μία ακόμα μεγαλύτερη έκταση των χεριών της, τα μπλε, ανάλαφρα φυλλάρακια για τα τσιγάρα της...


Και τότε, μια γκριζομάλλα απροσδιορίστου ηλικίας γυναίκα, σούρνωντας τα πόδια της με κόπο μέσα σε ένα σκονισμένο μαγαζί, πλησίασε τη βιβλιοθήκη και ανοίγοντας το πρώτο βιβλίο που είδε ξεκίνησε το διάβασμα...

Έξω από το παράθυρο που βρίσκονταν η Μέιτζορ Τομ, μια νέα κοπέλα με τα πιο μποέμικα ρούχα που είχε δει ποτέ εκείνη η πόλη, φορώντας στα μάτια της τα αγαπημένα της επίχρυσα Rayban και καβάλα στην αγαπημένη της μηχανή, πέρασε με θόρυβο έξω από το σπίτι της Μέιτζορ...
Ριπές δευτερολέπτων αργότερα και με έναν εκκωφαντικό θόρυβο, διαλύθηκε στο δρόμο εκείνη με τη μηχανή της μαζί όταν βρέθηκε μετωπικά με το λεωφορείο της γραμμής...


Η Μέιτζορ Τομ δεν άκουσε τίποτα από το ατύχημα και συνέχισε να καπνίζει αμέριμνα κάνοντας δακτυλίδια με τον καπνό της...


Η γκριζομάλλα γυναίκα κουράστηκε να διαβάζει όρθια και κάθισε σε μίαν άκρη της πολυθρόνας για να ισιώσει τη μέση της... απροσδιόριστα τα χρόνια βλέπετε...

Γνώριζα πως το αυθεντικό δοκιμάζεται στη δυνατότητα να παραμένει ακίνητο και το ίδιο και οι "Avengers" που είδα σήμερα ξανά, μετά από πολλά χρόνια.



Ύστερα από μικρά και αδυσώπητα αλκοολούχα σκευάσματα που καταναλώθηκαν χθες βράδυ, διάλογοι τύπου:

Με έκαναν να αναγνωρίσω, πως από τότε που για τις λέξεις δεν κατασκευάζονται κρυψώνες,
θα θελα να μουν εκείνη που ο witty Mr. Steed, με εκείνο το σαρδόνιο χρώμα στη φωνή του, θα μου ξεδίπλωνε τις μύχιες σκέψεις του λέγοντάς μου:







Στο μούγκρισμα βρίσκεται τελικά μεγάλο μέρος της γαλήνης, ένα βαθύ, συντονισμένο μμμ..., από τις πατούσες ως την κορυφή του κρανίου.


Εκεί, σε αυτό το μμμούγκρισμα, δεν κατοικούν τα μυστικά του ξύπνου μόνο, μα και του ύπνου ακόμα, λέγοντάς μου ότι όσο λιγότερες επιλογές έχεις, τόσο πιο επιλεκτικός γίνεσαι και δραστικός σαν πυροβολισμός από το αυτόματο της Μrs Peel.




Και κάπως έτσι γίνονται τα μουντά χρώματα της μέρας, όταν το βράδυ βγαίνουν έξω βόλτα αγαπημένο μου ημερολόγιο...



Κατά τα άλλα δύσκολη εποχή, αλλά εντάξει, όλα θα πάρουν το δρόμο τους αφού "παντού αλλού"

Μου είπε πως ξαπλώθηκε ανάσκελα πάνω στο γρασίδι, στο προαύλιο του Ναυτικού Πολεμικού Μουσείου, στο σημείο εκείνο που μετά βίας μπορούσε να δει περαστικούς και αυτοκίνητα να περνούν.

Ξεκούμπωσε τα δύο πάνω κουμπιά από το πουκάμισό της και άφησε κομμάτια ήλιου από τα φυλλώματα να τρυπώνουν στο στήθος και στα μαγουλά της.

Της άρεσε τόσο που κανένα *αστεράκι*, ούτε καν σαν υποσημείωση, δεν υπήρχε πάνω στο κεφάλι της και που κανένα συνεργείο αφισών δεν είχε αλλάξει τα χρώματα της μέρας, μέσα σε μία νύχτα.

Με άλλα λόγια απολάμβανε τον εαυτό της, σαν ερωτευμένη χρόνια με το ίδιο άτομο.
Τι οξύμωρη πρόταση κι αυτή, μου αποτάνθηκε χαμογελώντας με μισόκλειστα τα δύο της μάτια.


Κοίταξέ τες, συνέχισε.

Όταν οι σκέψεις ανάσκελα βρίσκονται, φαντάζονται την αλήθεια κάτω απ' τα ρούχα...

Και άντε τώρα εσύ να απαντήσεις, όταν συναντάς γαλήνη μπροστά σου, σε σχήμα ποταμού.
Να απαντήσεις... σχήμα δικού μου λόγου ήταν, μιας και έφτανε που άκουγα τον ποταμό να κυλάει γουργουρίζοντας.

Και όμως...


Ξέρεις ποιο ήταν το μοναδικό πράγμα που σκέφτηκα σήμερα?

[δεν ήθελα να αποκριθώ στην ερώτησή του ποταμού. ίσως και να φοβόμουν τις σκέψεις του]

Κι αν ήταν όλα όπως τα βιβλία, καταφύγια θα γινόντουσαν και οι συγγραφείς τους μύθοι.
Μια σιωπή βαμβάκι να σου χαϊδεύει το πρόσωπο και αυτή η απόσταση τόσο οικεία, λες και τρυπώνουν μέσα σου εικόνες που τις φαντάστηκες και σαν εικόνισμα ερήμην σου γίνονται.

Δύσκολο να πεις για ανθρώπους που αγάπησες και που τώρα ανήκουν στην εποχή που οι μνήμες ανέπνεαν. Οι καλοί κλέφτες κυκλοφορούν παντού και τελικά όταν χάνεις κάτι, κερδίζεις κάτι άλλο πιο πολύτιμο.

Δεν είναι το λυπημένο χαμόγελο που περισσεύει στα χείλη, αλλά το αόριστο χαμόγελο εκείνου, που δεν κατάλαβε καλά και εύχεται ήλιο στο περίγραμμα του κορμιού του ξανά.

Όλοι αγαπούν τα τραύματά τους και αυτός ο Ιούλης με τα αέρινα υφάσματα του, σε κάνει να μη θέλεις να τα τσαλακώσεις, αλλά όταν δε σε βλέπουν, να σκύψεις και να φιλήσεις αυτές τις ρόδινες ουλές που έχουν απομείνει.

Αδέξια πάντα στην ευτυχία, γιατί η αλήθεια ήταν για μένα μια περίεργη έννοια.

Υπόσχομαι να χαμογελάω στους επισκέπτες και ελπίζω τα ζεστά βράδυα του καλοκαιριού να έρχονται και να με βρίσκουν ιστορίες χωρίς λέξεις, σαν αυτές... " που ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα...".

Και τι έρχεται τώρα?
Είναι και ο χρόνος που διαστέλλεται γρήγορα και μου προκαλεί αυτήν την πρόωρη ανάπτυξη αδυναμίας να ενώσω όλα μου τα γράμματα σε σκέψεις και να γίνω του "τώρα" μου η Πυθία.

Αλλάζουν μέγεθος τα κύτταρα του μυαλού?
Γιατί γεννιέσαι και άγγελος και δαίμονας μαζί. Το να είσαι άνθρωπος το μαθαίνεις στην πορεία.

Και τι έρχεται τώρα?
Με την άνοιξη να μπαινοβγαίνει τα πρωινά, από τα μπαλκόνια του σπιτιού και να σουλατσάρει αφειδώς στους τοίχους πάνω, να γλύφει τα ταβάνια μου με αυτό το πορτοκαλίζον χρώμα της
και εγώ να φέγγω ολόκληρη από αυτήν την ανυπότακτη πραγματικότητα.

Και μετά?
Γιατί τα ζώδια να βγαίνουν πάντα λάθος?
Μήπως φταίει που εγώ πλέον δεν τα πιστεύω? Μήπως θα πρεπε να ήμουν βιβλίο και οι γραμμές μου να συνέπιπταν με τις γραμμές κάποιου άλλου?

Πέρασε πια η ηλικία των επιφωνημάτων και δεν μπορείς να αντέξεις μέσα σ' ένα σκηνοθετημένο ντεκόρ, που ακόμα και η "αλήθεια" γίνεται, μια προβληματική έννοια.

Και τι έρχεται μετά?

Ίσως, τα πιο όμορφα μου γράμματα...
Από αυτά που γράφονται, όχι σε μεγάλες λύπες, άλλα ούτε και σε μεγάλες χαρές, απ' αυτά που στο περιθώριο γράφονται.

Χωρίς προσωπείο.

Εκεί που ο βηματισμός σου γίνεται αργός και οι σκέψεις σου ανάσκελα.

Με τις μνήμες που ξυπνάνε το πρωί, δίπλα σε αποκοιμισμένα σώματα και ξεχασμένα τσιγάρα.

Ευεργετικές απώλειες να σου ποτίζουν το δέρμα.

Και μετά?

Κλείνεις το τελευταίο φως που έχει μείνει ανοικτό και τελευταία την τηλεόραση. Νύχτωσε στο σπίτι.
Ένα δαπέδου μόνο έχεις αφήσει να φωτίζει, ίσα για να μπορείς να ξεμπερδέψεις με το σκοτάδι που έχει γεμίσει σκιές τριγύρω το χώρο.
Μια κάφτρα σιγοκαίει κοντά στο στόμα και εσύ να σκέφτεσαι, πόσο χωράει μια ζωή σε μία παρομοίωση μέσα.

Εξ ανέκαθεν μου άρεσαν οι μεταφορές και όλα αυτά τα τερτίπια της γραμματικής που τα είχα αφορίσει, σαν τα μάθαινα, όταν ήμουν μικρή.

Αλλά η παρομοίωση υπήρχε, όταν ένα -χ- μουτζούρωνε το στόμα μου και καλούσα τους κανόνες να ξύσουν τις λέξεις για να υπάρξουν.

"Εξ ανέκαθεν σου άρεσαν οι μεταφορές και όλα αυτά τα τερτίπια της γραμματικής που τα είχες αφορίσει όταν ήσουν μικρή"

Και αυτό το β' ενικό που χρησιμοποίησα τώρα?

Είδες πως αλλάζει όλη την πρόταση? Έχει την τάση να το αγαπήσεις αυτό το "εσύ", να το αγκαλιάσεις ή να το κάνεις μια παρομοίωση γιατί σου φαίνεται ύπουλο. Μια καλυμμένη απειλή . Να το αλλάξεις σε κάτι πιο οικείο ή κάτι τελείως ξένο απο σένα.
"΄Άλλον εννοεί ο ποιητής".
Αλλά αυτά τα δύο, το ίδιο πράγμα δεν είναι? Λέω εγώ τώρα. Και τα δύο σκληρά είναι. Ή θα αγκαλιάσουν ή θα γαμήσουν όλον τον κόσμο.
Και αυτή ακριβώς η απροσδιοριστία είναι που σε κάνει να αναρωτιέσαι προς τα που θα πέσει το νόμισμα.

Θα θέλα να χαμογελάσω τώρα, που τέτοια ώρα με τα μάτια μου να κλείνουν, εγώ κάθομαι και γράφω για παρομοιώσεις, και δεύτερο ενικό.
Αλλά δε θα το κάνω.
Κάπου διάβασα ότι υπάρχουν δύο ειδών χαμόγελα, ένα πριν, που ο κόσμος ήταν όρθιος και ένα μετά, που είχε αναποδογυρίσει.

Εσύ πιστεύεις κάτι τέτοιο?

Γιατί εγώ δεν πρόκειται να χαμογελάσω τώρα που το θυμήθηκα..

Μια αγκαλιά όμως θα την ήθελα, έστω και σε δεύτερο ενικό δοσμένη.

"Είμαι ένα τοπίο εγώ", είπε...
"ένα τοπίο και μία φιγούρα που περπατάει στο τοπίο αυτό, είμαι,
υπάρχουν βράχια εκεί και πράσινα χαρούμενα ανοίγματα μέσα στη καφέ μελαγχολία.
"Είμαι ένα τοπίο και το κορμί μου δεν χωράει πλέον στον χειμώνα. Το περπάτημα μου είναι σαν να κολυμπάς μέσα σε μπλου τζήν και μακό φανέλες".

"Είμαι ένα τοπίο εγώ"... είπε...
"ένα τοπίο και μία φιγούρα που περπατάει στο τοπίο αυτό, είμαι.
τα πάντα κολλάνε πάνω στο δέρμα μου. Το κορμί μου είναι σαν να κολυμπάς μέσα σε τσαλακωμένα χαρτάκια απο τσίχλες... μυρωδιές πρωινού σαπουνιού... ξεραμένα φύλλα που μούλιασαν στο βρόχινο νερό... καπνός τσιγάρου που μόλις έχεις στρίψει..."


"Είμαι ένα τοπίο εγώ"... είπε...
ο χειμώνας δε με χωράει πια.. Είμαι ένα τοπίο και τα μαλλιά μου γλύφουν ηδονικά τους ώμους... το κορμί μου είναι σαν να κολυμπάς σε γουλιές Galliano... σε πάγο που λιώνει αργά σε ξένο στέρνο... σε βλέμματα νυχτερινά που ξεπλένουν τη μέρα απο πάνω σου"... "είμαι ένα τοπίο εγώ"...

Και χωρίς προειδοποίηση την άγγιξα...

"Είμαι ένα τοπίο εγώ"... είπα...

Έχουν ξεκινήσει και γεμίζουν όλο και περισσότερο ήλιο και φως οι μέρες αυτές...

Όταν έφευγα από το γραφείο πριν λίγες βδομάδες, τα φώτα στις κολώνες της ΔΕΗ ήταν ανοικτά, τα αυτοκίνητα τα διέκρινες από μακρυά από τους προβολείς τους και εγώ τα γυαλιά του ηλίου τα ξέχναγα μόνιμα πάνω στο γραφείο μου, γιατί πολύ απλά δεν τα είχα ανάγκη.

Πλέον τα χρειάζομαι αυτά... όπως και τις μέρες αυτές, που τόσο ηδονικά μεγαλώνουν πάνω από το κεφάλι μου.

Σήμερα, αν και είχα ακούσει χθες βράδυ ότι θα είχε βροχές, κρύο και άσχημο καιρό, το Μεγάλο Λιμάνι μου ήταν μια απόλαυση.

Ένας μεθυστικά μπλε ουρανός, που πότε ανατολικά και πότε βόρεια, κρυβόταν πίσω από πυκνά σύννεφα και μετά θαρρείς, με ένα γύρισμα του κεφαλιού μου, αυτά εξαφανίζονταν και μου έσκαγε τα παγωμένα του χαμόγελα πάνω στα μάγουλα, τα χείλη, κάνοντας με να τα γλείφω για να τα ζεστάνω, για να μου τα παγώσει πάλι από την αρχή...

Διαστέλλονται αργά μπροστά στα μάτια μου, τεντώνονται νωχελικά κάθε 24ωρο, που το φως τους επιμηκύνεται...

Απεγνωσμένα έψαχνα έναν λόγο, μία αφορμή, για να ξεκινήσουν οι "μέρες" να αποκτούν λιγότερο σκοτάδι, να μεγαλώνουν και να ξεχειλίζουν έξω από το "κάδρο"...

Εαρινές Ισημερίες είχα κυκλώσει στο ημερολόγιο και σταυρούς έβαζα στις άλλες.

Γι' αυτό κάθισα και τακτοποίησα το "χώρο" μου για τις "μέρες" που έρχονται...

Τον τακτοποίησα για να υπάρξει ελεύθερος τόπος για την "Ισημερία", και εκεί, σε κάποιες γωνίες τους, που με δυσκολία κάποιος διακρίνει κάτι, έκρυψα τα σελιλόιντ της ζωής μου.

Κάθε ένα απο αυτά, είναι "γεγονότα". Γεγονότα δικά μου με όλους αυτούς, που το παρελθόν μου χτίστηκε πάνω τους

Πρόσωπα που συνάντησα, πρόσωπα και στιγμές που πρωταγωνίστησαν , έστω και στιγμιαία στη ζωή μου.

Τα είδα ένα προς ένα...

Το νηπιαγωγείο με την ροζ ποδιά, την πρώτη μου φίλη εκεί, το πρώτο μου φιλί, τον πρώτο μου χωρισμό με πρόσωπα να με παρηγορούν, αλλά που εγώ δεν θυμάμαι καν τα ονόματά τους πλέον, καλοκαιρινά βράδια με παρέα και φωτιά στην παραλία...

Χιλιάδες πρόσωπα είδα και θυμήθηκα, που είμαι βέβαιη, ότι δε με θυμούνται πια.

Και όλα αυτά τα σελιλόιντ τα τακτοποίησα...

Από το πρώτο μέχρι και το πιο πρόσφατο που έχω...

Και στο ταξίδι το υπόλοιπο που έχω να κάνω, θέλω να θυμάμαι όλους αυτούς και αυτά που βρίσκονται τακτοποιημένα εκεί, χωρίς να αισθάνομαι καμία λύπη, καμία κακία ή στεναχώρια.

Τα πρόσωπα που μοιραστήκαμε φωτεινές στιγμές μαζί, τα πρόσωπα που αγάπησα, τα πρόσωπα που πρόδωσα, που με αγάπησαν και με πρόδωσαν το ίδιο.

Επτά, σήμερα το πρωί.
Με το ξυπνητήρι ακόμα να χτυπάει μέσα στα αυτιά μου, αμολιέμαι από το ζεστό κρεββάτι με προορισμό το μπάνιο του σπιτιού.

Ανοίγω τo φώς, λευκό έντονο, που πέφτει κόντρα στο αγουροξυπνημένο μου πρόσωπο. Τα μάτια, με έναν μαγικό τρόπο καταφέρνω και τα κρατάω ερμητικά κλειστά.

Ρίχνω την πρώτη χούφτα κρύου νερού με δύναμη... μέχρι και τα μαλλιά μου βράχηκαν αυτή τη φορά.

Σηκώνω το μάτια αργά, με τα νερά να στάζουν πάνω στο νιπτήρα και αντικρύζω τη μορφή μου στον καθρέπτη...

Βλεφαρίδες υγρές με στάλες νερού να κυλάνε στα μάγουλα...

Μάτια... όπως δεν τα είχα δεί ποτέ ξανά έτσι...

Σκούρα πράσινα τα ήξερα, αλλά σήμερα για πρώτη φορά, ήταν απλά σκοτεινά...
Δεν υπήρχε χρώμα για να τα περιγράψω... Δεν ήταν τα δικά μου μάτια αυτά που αντίκρυσα...

Ένα πρόσωπο με τραβηγμένα χαρακτηριστικά, θλιμμένο, ένα στόμα που οι άκρες του έχουν ξεχάσει να γελάνε και απλά ακολουθούν το δρόμο της βαρύτητας ...

Ώμοι κρεμασμένοι προς τα κάτω, χέρια που απλά υπάρχουν εκεί σαν χρηστικά "εργαλεία"...
'Ενα άνευρο "εγώ", σε όλο του το μεγαλείο και εγώ κοκκαλωμένη απο την "αποκάλυψη" αυτή, απλά να κάθομαι και να κοιτάζω την ξένη αυτή φιγούρα στον καθρέπτη.

Δεν ξέρω τι με έκανε και χαμογέλασα εκείνη τη στιγμή.

Κάποιες κρύες σταγόνες νερού που έσταξαν και κύλησαν πάνω στα πόδια μου γαργαλώντας με ευχάριστα... Ίσως ο ήχος του ξυπνητηριού στο κινητό, που άρχισε να χτυπά ξανά, με το "The lion sleep tonight"...

Αλλά αυτό, με έκανε να ρίξω ακόμα μία ματιά στον καθρέπτη χαμογελώντας και "αντίκρισα" ξανά αυτήν που όλα αυτά τα χρόνια κουβαλάω...

Και μου άρεσε αυτό που είδα...

Ήμουν εγώ, που με είχα ξεχάσει...

Να μιλάω με τα μάτια φωσφορίζοντα πράσινα...

Να χαμογελάω με λακκάκια στην άκρη των χειλιών μου...

Να γκρινιάζω ακόμα καλύτερα...

Να αφουγκράζομαι τους θορύβους γύρω μου και να τους κάνω δικούς μου...

Να βλέπω "εικόνες"... ανθρώπους... και να τους νοιώθω ότι είναι εδώ... παντού...

Να μυρίζω... να αγγίζω... και να το καταλαβαίνω...

Να αγαπάω ξανά...

Δεκαπέντε λεπτά και κοιτάζω εσένα ακόμα, λευκή ανάρτηση...

Nα σε γεμίσω τι?

Καλή διάθεση, έμπνευση,ψυχανέμισμα,ένα γελάκι παιδικό να σου ζωγραφίσω?

Το προηγούμενο ιστιολογίο μου πήγε αύτανδρο, με ότι υπήρχε γραμμένο πάνω του...
Καλός είναι ο ποιητικός ίστρος που με ταρακουνάει ενίοτε, αλλά όταν θέλεις να βγάλεις τα σωψυχά σου δεν είναι επαρκής.






Δεν σου φτάνει το μέσο αυτό.
Θέλεις να "μιλήσεις", να "βουρκώσεις", να "βρίσεις", να "ουρλιάξεις" να "χαζολογήσεις", να "τραγουδήσεις", να "χαμογελάσεις" με απλές κουβέντες.

Ούτε συμβολισμούς (μπορεί, αν μου έρθει), ούτε δον-κιχωτισμούς (μπορεί, αν νοιώσω Δουλτσινέα), ούτε ρητορικές σημειολογικές δεινότητες.

Είμαι ακόμα εδώ και ακούω το θόρυβο που κάνουν τα δακτυλά μου χτυπώντας τα πλήκτρα...

Γεμίζει ο λευκός χώρος της ανάρτησης μου, με μαύρα γράμματα που σχηματίζουν λέξεις, προτάσεις και ότι μου ξεφυτρώνει αυτή εδώ τη στιγμή. Χωρίς να θέλω κάτι να πώ...

Και μα την αλήθεια, μου αρέσει αυτό που κάνω.

Ο καιρός έξω, είναι απο αυτούς που τους νοιώθω μέχρι μέσα στο πετσί μου...

Μπόλικη συννεφιά και ο ήχος της βροχής να κάνει ακοπανιαμέντο με το κλικ-κλακ της πληκτρολογησής μου.
Ο "ωραίος" Tom Waits, με το "I'm Still Here", να ακούγεται απο τα ηχεία...

Τα μαλλιά μου φρεσκολουσμένα και τυλιγμένα σε μια γαλάζια πετσέτα και γύρω η μυρωδιά του σαμπουάν να πλανιέται. Κάτι από φρούτο και μέντα μαζί. Pas mal θα έλεγα...

Όμορφη είναι αυτή εδώ η στιγμή...

Λές και δεν υπήρξαν ποτέ, τα δάκρυα της κάθε νύχτας...

Χθές ήμουν απο το απόγευμα έως και αργά το βράδυ στο σπίτι μιας πολύ καλής μου φίλης. Εκείνη καφέ και εγώ, ξηρό κόκκινο κρασί... Γενικά δεν πίνω, αλλά χθές ήθελα να "λυθώ"...

Εδώ και αρκετούς μήνες βρίσκομαι στο μεταίχμιο μιας πολύ προσωπικής και συναισθηματικής υπέρβασης.

Προσπαθώ να ξεπεράσω έναν άνθρωπο που για μένα υπήρξε ο μοναδικός Δον-Κιχώτης της ζωής μου...

One of its kind...

Aλλά κατά το σύνηθες, οι καλές συμπτώσεις στη ζωή, τυχαίνουν πάντα την πιο ακατάλληλη στιγμή για κάποιον απο τους δύο. . .

Και για κείνον, θα έπρεπε να είχα συμβεί περίπου 10 χρόνια πίσω... για μένα, τώρα...

Και έτσι "ήλθον-είδον και απήλθον"...

Και εγώ εδώ, να χτυπάω το πληκτρολόγιο του Η/Υ μου και να φτιάχνω σκόρπιες σκέψεις και εικόνες του μοναδικού, ολοδικού μου παρόντος.


Mόνο που τώρα, τις όποιες λάθος επιλογές μου έχω την πολυτέλεια να τις λέω "εμπειρία", να ακούω την βραχνή φωνή του Waits να μου χαμογελάει, να πληκτρολογώ αυτή τη στιγμή σαχλαμάρες και να τις σβήνω, γιατί αυτό το κλικ-κλακ ενορχηστρώνει καλά με τη βροχή που πέφτει έξω τώρα...

Και ναι...

Αυτό το σαμπουάν είναι φρούτα με μέντα μαζί και ελπίζω να μυρίζει το ίδιο καλά και αύριο το πρωί στο γραφείο...

Με καληνυχτώ απόψε χωρίς δάκρυα.