Take your protein pills and put your helmet on...

 .

Μάστερπσμ χρωστάτε κι εσείς μπύρες με αυτό το παιγνίδι κι όχι μόνο ο Οδοιπόρος σε σας...

 .

Ενώ εκείνος πλησίαζε το ταμείο ο ανδρόγυνος πωλητής κάρφωσε το βλέμμα του ανυπόμονα πάνω του ρουφώντας με επιδεικτικό τρόπο την τελευταία μεγάλη γουλιά από τον καφέ του.


O πελάτης, γιατί περί ου ο λόγος γίνεται, αράδιασε την κατάκτησή του διπλά στο ταμείο και σαν κι αυτές τις ηλικιωμένες κυρίες που βρίσκεις πάντα μπροστά σου στις σειρές των σούπερ-μάρκετ, ξεκίνησε το μέτρημα δραχμής-δραχμής  για να πληρώσει το αποκτημά του.


- "αυτό δεν είναι για πούλημα κύριε" αποκρίθηκε απαθής χωρίς να νοιάζεται για την συναισθηματική επένδυση που είχε προλάβει ήδη να εναποθέσει ο άλλος πάνω στη λεία που είχε εντοπίσει.


-" είναι σπασμένη" 


Όντως η σπονδυλική της στήλη ήταν ραγισμένη  και  ένα κομμάτι γαλακτερό μάρμαρο έλειπε  από τη  μέσα μεριά του μηρού της.


- " δεν είναι σπασμένη" απάντησε αγνοώντας τους υπαινιγμούς του υπαλλήλου

    " είναι ανάπηρη από αγάπη" και χαμογελώντας πλατιά στον άνδρα-γυναίκα υπάλληλο του καταστήματος, κατευθύνθηκε στην έξοδο κουβαλώντας προσεχτικά την ραισμένη του αγορά.


Μόλις έφτασε σπίτι του ο Πυγμαλίων γρήγορα την απίθωσε στο δάπεδο και κοίταξε το γυμνό γυναικείο κορμί που ήταν σμιλεμένο πάνω στο λευκό μάρμαρο και που αργά-αργά ζωντάνευε μπροστά στα ματιά του.



.......................................................................................................



Γρήγορα ξεκίνησε να την λαξεύει και να της αλλάζει το σχήμα...



Αυτό που πραγματικά ήθελε ήταν ένα γρήγορο αυτοκίνητο....














(στο τέλος της ανάγνωσης μπορείτε να προσθέσετε έναν πνιχτό ήχο και δακτυλίδια καπνού να αιωρούνται από το βάθος ενός εικονογραφημένου φαραγγιού )

Καλοκαίρι "αντιασφυξιογόνα μάσκα" ήταν αυτό και πολύ χαίρομαι που  το τοποθετώ σε παρελθοντικό χρόνο.

Ίσως και να φταίει κι ο Αγγέλακας με το "σιγά μην κλάψω"¨που άκουσα πριν λίγο να παίζει  από διπλανό μπαλκόνι .

Είχε πλάκα ο τύπος πάντως όποιος κι αν ήταν αυτός. Με το που με άκουσε να το σιγομουρμουρίζω δυνάμωσε κι άλλο την ένταση.

Δεν ξέρω με σιγουριά τι ωφελεί που κάθομαι και γράφω αυτές τις αράδες τώρα.

Μέχρι και πρότινος (καλύτερα να αναφέρω μέχρι και πριν ξεκινήσει η "Πτώση της Νεότερης Ελλάδας") έγραφα ακόμα και πάνω στα κίτρινα  ποστ-ιτ  του γραφείου μου.

Μια τσάντα εσωτερικά γεμάτη κολλημένα ποστ-ιτ.

Κάποια με μολύβι γραμμένες οι σκέψεις πάνω που μετά από καμιά βδομάδα ξεχασμένα στα ενδότερα, το μολύβι ξεθώριαζε και γίνονταν αόρατο και απλά τα πέταγα.

Κάποια άλλα ήσαν πιο τυχερά που ακόμα κι αν ξεχνιόντουσαν βδομάδες,όταν τα ανακάλυπτα  οι σκέψεις μου απλά είχαν μεταναστεύσει σε άλλες πολιτείες και το μελάνι αρχηγός να παραμένει πιστό και καθαρογραμμένο στα φυλλαράκια πάνω.

Εκείνα  τα άφηνα να αναπαυθούν εν ειρήνη στον επίγειο παράδεισο μιας φορδαρισμένης τσάντας.




Από τότε όμως έως κι αυτήν τη στιγμή ο χείμαρρος που τρέχει ανάμεσα σε αυτές τις δύο εποχές έχει κάνει το χάσμα αγεφύρωτο



Όσο κι αν προσπαθώ να διασκεδάσω τις εντυπώσεις λέγοντας ότι όσο λιγότερες επιλογές έχεις, τόσο πιο επιλεκτικός γίνεσαι το μόνο που αντικρύ ζω μπροστά μου για τα επόμενα τουλάχιστον 10 χρόνια είναι όχι ζωή αλλά επιβίωση και μια χώρα ρημαγμένη να αποτελεί το μέλλον των παιδιών μας,

Είμαι πολύ θυμωμένη με όλα αυτά που συμβαίνουν και ειλικρινά έχω ξεκινήσει να σκέφτομαι ότι μια άλλη χώρα, που μπορεί να  υπάρχουν και να ζουν αγαπημένα πρόσωπα και συγγενείς εκεί, να αποτελεί μια δεύτερη αρχή σε ένα γόνιμο και ασφαλή περιβάλλον.


Ίδωμεν...



Καλό βράδυ