Take your protein pills and put your helmet on...

Μια φορά και έναν καιρό, ας πούμε σαν να ήταν χθες..

Η βραδυά δροσερή, σαν από άσπρο μετάξι στο πρόσωπο κι είπες ότι ήθελες να ξαναγυρίσουμε στα παιδικά μας χρόνια.

Συμφώνησα αχνογελώντας και φαντάστηκες και για τους δύο μας, έναν άλλον κόσμο...

Νόμιζα, σα να σ' άκουσα να μου λες, να παίξουμε αμπάριζα με τις λέξεις.

-"Είμαι καλή" σου τραγούδησα,

-" Είμαι το ίδιο σαν και σένα", μου φύσηξες στ' αυτί την κουβέντα.

Έστησες τότε, για μένα και για σένα, δύο καρέκλες αντικριστά μέσα στο δωμάτιο κι αρχίσαμε το κυνηγητό με τα λόγια.

- "Βγές" μου απίθωσες δυνατά τη λέξη κάτω.

-"Βγές πρώτα εσύ", και σου γαργάλισαν τα αυτιά σου, οι κουβέντες μου.

- "Πως να ξεφύγω δίχως λέξεις απο σένα?", αποκρίθηκες και κοίταξες τα βιβλία πίσω από την δική μου πλάτη.

"Μ' αρέσουν τα τραίνα", είπες απότομα.

- "Κι εμένα τα καράβια","είναι τα όνειρα που ταξιδεύουν με οτο-στόπ".

Ήταν μια δύσκολη βδομάδα αυτή για μένα και την κατάλαβα σήμερα όπως ήμασταν μαζεμένοι, όλη η παρέα.
Τελικά αυτό που αγνοώ περισσότερο είναι οι θλίψεις μου.
Έχω έναν πολύ αγαπητό και καρδιακό φίλο, με μία φιλία που μετράει από τότε που ήμασταν μαζί σε κάποιο θεατρικό εργαστήρι.
Εικοσάχρονα τότε, που όλα τα νομίζαμε ότι ήταν δρόμος.

Δέκα απλωτές και βρισκόμασταν στην Αίγινα.
Δέκα στενά παρακάτω σε μπαράκι με οινοπνεύματα και αναρίθμητα γέλια.
Δέκα σκεπές παραπέρα σε σπίτι αγαπημένο.
Ένα βήμα και φιλί σε χείλη καταδικά σου.

-Τότε, ποτέ δε ρωτήσαμε 'Αγγελε ο ένας τον άλλον, "όλα δρόμος είναι τελικά", "και το ταξίδι χωρίς προορισμό, ο προορισμός μας μόνο"?



Είχε λιακάδα σήμερα. Από τις μέρες αυτές που φαντάζουν τόσο οικείες, που θα θελες, αν μπορούσες, να τις ρώταγες το όνομά τους...
Να τις χαϊδέψεις και να σε χαϊδέψουν και να τις φορέσεις κατάσαρκα πάνω σου, για συντροφιά.

Μετά από έναν μεγαλειώδη καφέ στο Σούνιο, η επόμενη στάση μας ήταν σε έναν μικρό κολπίσκο λίγο παραπέρα.
Όλοι κατάχαμα οκλαδόν, να μαζεύουμε ήλιο, γαλάζιο αέρα και τα δικά μου τα μάτια να γεμίζουν θάλασσα.

"Λίγο ακόμα" να φωνάζει το μυαλό, "λίγο ακόμα να στριμωχτεί κι άλλο αλάτι στις άκρες τους".

Πόσο αλλιώτικα φαινόντουσαν όλα μετά και πόσο δύσκολη ξεμύτισε μπροστά μου, η βδομάδα που πέρασε.
Θα θελα να της έλεγα, να πάει να γαμηθεί και μετά να της γελάσω αυθάδικα,σαρδόνια να της τρίξω τα δόντια, κατεβάζοντας της τα μάτια μου.
Όχι από συστολή, αλλά από θέατρο.
Να της χάλαγα τη φαντασίωση που είχε πλάσει για μένα.