Take your protein pills and put your helmet on...

Mε το "River flows in you" να παίζει στα ηχεία και ένα λικέρ μέντα στο χέρι να σεργιανίζει τα χείλη, αισθάνομαι σα χαρακτήρας σε ταινία της Campion τώρα.
Μου αρέσουν τα πιάνα με τα μεγάλα κιτρινισμένα κοκάλινα πλήκτρα τους και αν είναι ελαφρώς "ακούρδιστα" με φάλτσα ντό και ετοιμόρροπα σολ...

Σα γλέντι με μεθυσμένους οργανοπαίχτες δεν είναι...?

Μη δίνεται σημασία σε αυτά που γράφω τώρα. Είναι από τις ελάχιστες φορές που γράφω για μένα πάνω σε ένα word, χωρίς να έχω ιδέα για το τι, το που, το ποιος-α-ο, το εάν, το πότε, το ποτέ....

Είναι καιρός που έγραψα την τελευταία μου ανάρτηση, αλλά το τελευταίο διάστημα δε θέλω να γράφω και να κάνω απολογισμούς για το καλοκαίρι που πνέει τα ολοίσθια, για τις θολές θάλασσες και έρημες πόλεις που συναντάς στην επιστροφή, αλλά να διαβάζω βιβλία και να αφουγκράζομαι λέξεις αγνώστων που άλλοτε γδέρνουν και αφήνουν στο μυαλό νυχιές αγάπης και άλλοτε είδωλα που ανταλλάσσουν ετερώνυμες συνήθειες με μένα και κάνουν το σώμα να γελά που μπορεί ακόμα να ονειρεύεται.

Σκέφτομαι, ότι μερικές φορές μια πρόταση, γίνεται κάτι παραπάνω από το περιορισμένο νόημα που της δίνεται.
Υπάρχουν στιγμές μικρές, που γίνεται μια πλημμύρα από αναρίθμητα αίτια και επιθυμίες και επιβάλλει να αλλάζει νόημα, να αλλάζει σχήμα, να αλλάζει εμάς, όταν διαβαστεί.
Λέξεις χωρίς ηχώ τα γραπτά όταν διαβάζονται και που γίνονται φωτογραφίες μετά, φωτογραφίες χωρίς αντανάκλαση μπροστά σε έναν καθρέπτη, βγαλμένες λες και μέσα από τη μήτρα των πραγμάτων, της "αρχής"...

(δεν μπορώ να μη τολμήσω να φανταστώ, τι μπορεί να βλέπει ένας καθρέπτης, όταν εγώ δεν τον κοιτάζω).

Έχω δει κορίτσια να εξαφανίζονται μέσα από καθρέπτες, αλλά που ποτέ δεν μπόρεσα να αναγνωρίσω τελείως τον εαυτό μου κοιτώντας την αντανακλασή μου μέσα από έναν.

Γνωρίζω κορίτσια που έπεσαν μέσα σε λαγοφωλιές συναντώντας την Άλικη.

και...

Η καταιγίδα με πιάνει στη μέση της διαδρομής προς Λευκίμμη.
Μου αρέσει ο ήχος που κάνει καθώς χτυπά πλάγια το τζάμι του αυτοκινήτου. Θαλπωρή με τσακώνει, ακούγοντας τον μονότονο ήχο της ρόδας που τρέχει στην βρεγμένη άσφαλτο, και ακόμα περισσότερο, νιώθοντας το αυτοκίνητό και εμένα μέσα, να κόβουμε τη βροχή στα δύο.
Και εγώ τρέχω...
Χωράφια, δέντρα, πεζούλια, ένας γκρίζος χάρακας ο ορίζοντας, ξυράφια στο πέρασμά μου.

Οι δαίμονες σου είναι αυτά με τα οποία είσαι μαζί. Είναι αυτά που σε απομακρύνουν από κάτι.
Η αποτυχία του αδικαίωτου, όταν έχεις μάθει να γράφεις με το δεξί και οι μέσα πίνακες χρειάζονται να αντιστραφούν για να μην κοιμηθείς στις εικόνες των άλλων.

Οι πόροι του δέρματος μου έχουν διασταλεί από την υγρασία της ατμόσφαιρας και νομίζω ότι οι στάλες της βροχής κάνουν εισβολή μέσα μου.
Τα φύλλα κουνιούνται ρυθμικά όπως το νερό τα γλύφει και είναι σαν να παίρνουν μέρος σε προεόρτια εκδήλωση.
Μοιάζει σαν να βρίσκεσαι στη μέση του Φθινοπώρου και θυμάσαι ότι αυτή η εποχή ήταν γραμμένη ως Θάνατος σε ένα βιβλίο μέσα.

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ που κουβεντιάζαμε για αυτούς που δεν βρίσκονται πια στη ζωή?
Τι να απογίναμε άραγε?

Ποτέ δε συμφώνησα με αυτήν τη λογική. Άκου Θάνατος το Φθινόπωρο.
Το χλέυασα τότε και το αντέκρουσα με πιστοποιητικό ζωής και τώρα η βροχή με πιάνει από το μέτωπο και τσουλάει σιγά-σιγά μέχρι την πλάτη μου.
Έχω δρόμο να κάνω και πάντα πολύ.



Όσα είπαμε και όσα ζήσαμε και ακόμα περισσότερο αυτά που δεν είπαμε και που δεν ζήσαμε κληρονομούνται στη ζωή.

Ο δρόμος ποτέ δεν τελειώνει, γι΄αυτό και βγήκα έξω απ΄το αυτοκίνητο.
Η βροχή έχει την ευεργετική ιδιότητα πάνω σε μένα, να με κάνει πάντα να ριγώ από ηδονή.
Τζάκετ στους ώμους και αυτοκίνητα δίπλα μου να με προσπερνούν με ταχύτητα και οι υαλοκαθαριστήρες τους, σαν φτερά τρομαγμένων πουλιών στα μάτια μου να φαίνονται.
Και εσύ να βρέχεσαι. Στην αρχή μόνο στα μαλλιά και στα πόδια. Και όσο στέκεσαι εκεί έξω απροστάτευτη, η βροχή να φτάνει στα μέσα σου. Πλατσουρίζει η ματιά και μετά η ψυχή σου και εσύ γελάς. Αυτό είναι πιστοποιητικό μιας ευ-ζωής.

Από έλλειψη νοσταλγίας τυλίχτηκα μέσα σε ένα ριγέ σύννεφο γεμάτο στάλες από τη μυρωδάτη μπόρα.
Δεν κάνω ανήσυχο ύπνο πια, αλλά φοβάμαι μήπως θεραπευτώ τελείως και υποφέρω από πλήξη μετά.

Αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να μπω μέσα, να βάλω μπρος τη μηχανή και να ξεκινήσω για τον προορισμό μου πάλι.
Αλλά, το φουστάνι μου έχει κολλήσει σαν δεύτερο δέρμα, σ' όλο μου το σώμα. Υγρό, με αγκαλιάζει και με αποκαθηλώνει από κάθε προτροπή της λογικής.

Η βροχή έχει τον τρόπο της να βγάζει αναιδώς γλώσσα σε κάθε ψηφίδα καλοκαιρίας.
Σέβεται για να παρωδήσει.
Ιδιοποιείται για να υπονομεύσει.

Εγώ γελάω μπαίνοντας μέσα και ξεκινώντας το αυτοκίνητο.
Είμαι πλημμυρισμένη από τα μουλιασμένα σύννεφα, χωμένη μέσα στο απόλυτο γκρι τους χρώμα, αλλά έχοντας όρεξη να μυρίσω κίτρινα και πορτοκαλί σοσόνια μέσα σε άσπρα, παιδικά, λουστρίνια παπούτσια...

Ζώ χωρίς το νόημα των άλλων...
Το Πράσινο στην Άκρη του ματιού μου ιδιοποιείται το Γαλάζιο του Καιρού...

"Και εσύ το ίδιο με κοιτάς, όπως προχωράμε στο σκοτεινό διάδρομο.
Τα τακούνια που φοράω και τα μισώ, κάνουν τα αυτιά μου να περιμένουν τον χτύπο τους σε κάθε μου βήμα"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Το ξέρεις ότι δε βλέπω όνειρα πια όταν κοιμάμαι?
Είναι η αναμνηστική δόση από μια δική μου αμνησία που έχω καθιερώσει.
Ακόμα και αν τύχει και ξυπνήσω προσπαθώντας να θυμηθώ, τότε ξέρω ότι κάτι είδα και μένει εκεί.. σαν τη γεύση από τσιγάρο που έχει καταλαγιάσει στο στόμα.
Και όμως... την τελευταία βδομάδα, απλά θυμήθηκα...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - -

"Προχωρούσαμε μαζί σε αυτόν το διάδρομο, με τον ήχο των τακουνιών μου να ακούγεται ρυθμικά σε κάθε μου βήμα (με εκνευρίζουν τα τακούνια).
Με κοιτάς με αυτή τη λάμπα που έχεις στα μάτια και με κάνεις να φαίνομαι σαν σκοτεινό δωμάτιο που φωτίζεται για να εκτυπωθεί το αρνητικό μου."

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Δεν ξέρω αν είσαι καλά.
Σε είδα στο όνειρό μου και ήσουν εσύ, αλλά όχι εσύ.

Θολός ήσουν...
Με σκούρα γκρι, μακρυά δάκτυλα και νύχια.
Το θυμάμαι αυτό, άρα ήσουν στο όνειρο και εσύ μέσα.

Αχνός ήσουν...
Με γκρι μακρυά, αγανά μαλλιά και μάτια.
Αχνά-γκρι και αυτά, σαν τα δάκτυλά σου.
Το θυμάμαι και αυτό, άρα ήσουν στο όνειρο και εσύ μέσα.

Και δε μου άρεσε που θυμήθηκα το όνειρο αυτό.
Δεν ήταν καλό... δεν ήσουν καλά...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

"Άλλαξε ο βηματισμός σου και άνοιξες ένα δωμάτιο μπροστά.
Υπάρχει νικοτίνη, προστακτική αορίστου, μέσα σε σβησμένα αποτσίγαρα που πετάχτηκαν.
Οι κουρτίνες είναι σκούρες και οι σκιές τους στενεύουν τον χώρο που στεκόμαστε.
Σκουραίνεις και εσύ, ακόμα πιο πολύ.
Δε θέλω να βρισκόμαστε εδώ.
Με ακούς και σε βλέπω ξαφνικά να φοράς γαλάζια ρούχα και να κουνάς τα μακρυά σου γκρι δάκτυλα, σα μέσα σε ατμό, για να φτιάξεις μια πραγματικότητα.

"Ξέρεις" σου είπα, " η πραγματικότητα είναι η καλύτερη επινόηση για τα αρνητικά φωτογραφιών που δεν εκτυπώνονται".

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Και τότε ξύπνησα με τα βλέφαρά μου να πονάνε.
Και θυμήθηκα...
Και πήρα φύλλα χαρτί στα χέρια και μπογιές πολλές... να πιέζω σκληρά τα χρώματα πάνω στις λευκές κόλλες.

Γιατί θυμήθηκα...

Τελικά ο χρόνος αλλάζει τα πράγματα. Τα αλλάζει, όπως ένας κινηματογράφος που γίνεται πάρκινκ γιατί πέρασε η χρησιμότητα του πρώτου και θεωρήθηκε πιο προσοδοφόρα η αλλαγή του σε κάτι άλλο.

Τα αποτυπώματα του, τα σημάδια του, υπάρχουν ακόμα όμως...

Είναι αναγνωρίσημα, άν όχι απο όλους, αλλά απο αυτούς που είχαν πάει και είχαν δει ταινίες εκεί. Ολομόναχοι, με παρέα, με κέφια, με θλίψη, που μπήκαν μόνοι και βγήκαν αγκαλιά με κάποιον δίπλα τους...

Απο τήν στάση του λεωφορείου που ίσως να έχει πάρει το ονομά του...
"Στάση Δελφοί" και η επόμενη, στην άκρη της πλατείας που δεν έχει όνομα, αλλά ένα νουμέρο χαραγμένο.

Είναι σαν να βρίσκεσαι σε ένα χώρο που έγιναν μεγάλες μάχες και που τώρα, μόνο τα πνεύματα όσων χάθηκαν εκεί κυκλοφορούν τριγύρω, οι "μνήμες" το περιχαρακώνουν...

Ξέρεις ότι πάντα θα είναι εκεί... Δεν μπορείς να ξεχάσεις το παρελθόν όπως ούτε και να το αλλάξεις...

Οι αναμνήσεις είναι εύφλεκτο και απρόβλεπτο υλικό, σαν νιτρογλυκερίνη που δε θέλει πολλά για να ξεκινήσει η αναφλεξή της.
Σαν τις ενδείξεις που έχεις για να σε κρατάνε στον σωστό δρόμο, αλλά που ποτέ δεν είναι εκεί όταν ψάχνεις να τις βρείς...

Πέφτουν απο τις τσέπες κάποιου άλλου κουστουμιού, όταν πας να πάρεις το δικό σου απο το καθαριστηρίο...

Είναι στο κομμάτι που σιγομουρμουράς απο το πρωί και που δε θυμάσαι αν το έχεις ακούσει ποτέ ξανά...

Είναι στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, στο λάθος νούμερο που κάλεσες, στη μέση της νύχτας...

Οι αναμνήσεις είναι σε όλα αυτά τα γνωστά και οικεία μέρη, που όμως νομίζεις, ότι ποτέ πριν δεν έχεις πατήσει το πόδι σου εκεί, αλλά που συνηθίζεις με την άκρη του ματιού σου να τα βλέπεις...

Και που στο τέλος καταλήγεις, σε όλα αυτά που πάντα βρισκόνται, ακριβώς μπροστά σου...

- Aγανάκτηση... Οργή... Μακάρι να είχα και εγώ έναν κήπο να ξεσπάσω... να τον ξεριζώσω όταν χάνω πράγματα...

- Άχρηστος θα σου ήταν... Δε σε έχω δεί ποτέ οργισμένο εσένα...