Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2009

"As Time Goes By..."






Τελικά ο χρόνος είναι μεγάλος "γιατρός"...?
Ή...
Το "Director's Cut" της ζωή μας...?

Σήμερα αποφάσισα να επιστρέψω απο το γραφείο στο σπίτι με τα πόδια.
Ένα 20' περπάτημα, μέσα σ' ένα σούρουπο γεμάτο κρυστάλλινη διαύγεια.

Σχεδόν σε όλη τη διαδρομή, έμπαινε στα ρουθούνια μου η αλμύρα της θάλασσας, ανακατεμένη με τη μυρωδιά που είχαν τα καράβια που βρίσκονταν δεμένα στον ντόκο δίπλα.

Καθώς απομακρυνόμουν απο το λιμάνι για να φτάσω σπίτι , εκεί στην άκρη του λιμενοβραχίονα, κρυμμένο σχεδόν απο όλα τα υπόλοιπα σύγχρονα του, είδα με την άκρη του ματιού μου ένα παλιό, μια "σαβούρα" να ξεπροβάλει.
Αν και αρκετά σκοτεινά, μου έκανε εντύπωση η πολύ στρογγυλή του πρύμνη και κοντοζύγωσα για να δώ τι σόι σκαρί ήταν αυτό το "σαπάκι" του χρόνου.

Μια τσιμινιέρα σαν τεράστιο βαγόνι τραίνου, στιβαρή, μασίφ, αλλά ότι μπλέ χρώμα είχε απομείνει ήταν γεμάτο σκουριές και σκασίματα

Σε όλα τα πρυμναία μέρη του υπήρχαν ακόμα κατά τόπους, τα χρώματα που είχε στα νιάτα του.
Μπλέ σκούρο κάτω-κάτω, μια λουρίδα πιο ανοιχτό απο πάνω και στο τέλος, ένα ίσως, πορτοκαλί και... σαν χαραγμένο με σινική μελάνη το ονομά του...

Γέλασα τότε, το χαμόγελο αυτό, που μόνο η μία άκρη απο το στόμα σου ανασηκώνεται...

Αυτό το παρατημένο και ξεχασμένο "σαπάκι", που ούτε για παλιοσίδερα δεν είχε βρεθεί άνθρωπος να το αγοράσει, ήταν ένα απο τα καλύτερα κομμάτια της ελληνικής ακτοπλοΐας πριν 35 και βάλε χρόνια.

Λησμονημένο πλέον, ίσα που θύμιζε τα χρόνια της αίγλης που πρέπει να είχε περάσει, όταν η άφιξή του ήταν η προσμονή και η είδηση της εβδομάδας για κάθε νησί που έπιανε λιμάνι...

Γέλασα τότε ξανά... πικρά όμως αυτή τη φορά...

Είχα σχεδόν απο το πρωί να φέρω στο μυαλό μου τη δική μου "Ιστορία". Κάθε μέρα, το τελευταίο διάστημα, αυτό συμβαίνει όλο και πιο συχνά.

Μπορεί να θυμάμαι, "στιγμές", "κουβέντες","μουσικές","αγάπη"... αλλά όλα αυτά, σαν και αυτό το "καράβι" που έχει χάσει χρώμα, έχει γεμίσει σκουριές, αλλά συνεχίζει να υπάρχει κάπου εκεί, πίσω από αυτά που έχουν ξεκινήσει και μου γεμίζουν την καθημερινοτητά μου...

Δεν ξέρω τι μου είναι πιο λυπηρό... το ότι αυτή η "Ιστορία" μου δεν υπάρχει, ή που η απώλειά της πλέον με το πέρασμα του χρόνου, ξεθωριάζει απο τη μνήμη μου...?



"CUT"

1 Comment:

Spy said...

"Είναι κάτι σταυροδρόμια μαγεμένα
που συναντιόμαστε και ύστερα χανόμαστε
πόσες φορές δεν έκλαψα για σένα
που ζήσαμε μαζί τόσα πολλά
και πια δε γνωριζόμαστε,
δε γνωριζόμαστε

Νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και σκέπασέ με
νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και παρηγόρησέ με

Μαργαριταρένια μου, φεγγαρολουσμένη
δεν ήξερες, δεν ήξερα και παιδευτήκαμε
αυτό που μας ανήκει το κάνουμε κομμάτια
δεν έφτανε η αγάπη που ορκιστήκαμε,
χαθήκαμε

Νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και σκέπασέ με
νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και παρηγόρησέ με

Καινούργιους φίλους και παρέες προσπαθήσαμε
πως θα 'ναι όλα πιο δύσκολα πρέπει ν' αποφασίσω
μ' απ' όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει
είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω
πως πάω να συνηθίσω


Νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και σκέπασέ με
νύχτωσε νύχτα, νύχτωσε και παρηγόρησέ με"



Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας